Mięśnie nowej generacji zostały stworzone przez Raya Baughmana. Dzięki nanorurkom, są niesamowicie silne i lekkie. Wynalazek może być przyszłością protez, szansą na skafander rodem z Crysisa oraz kolejnym krokiem w stronę „Terminatora” W dalszej części tekstu znajdziecie nagrania pokazujące mięśnie „w akcji”.

„Człowiek kontra maszyna.” Takie zestawienia powoli tracą jakikolwiek sens. Wygląda na to, że dzięki naukowcom maszyny pobiły nas na kolejnym polu.

Mięśnie wykonane z węglowych nanorurek są 30 razy silniejsze od mięśni ludzkich oraz prawie tak lekkie jak powietrze. Naturalne włókna mięśniowe kurczą się z maksymalną prędkością 10% na sekundę, podczas gdy włókna wykonane z węglowych nanorurek to 40 000% w tym samym czasie.

Przepaść jest ogromna, chcecie więcej? Sztuczne mięśnie są w stanie funkcjonować przy temperaturach od -160 do ponad 1537 stopni Celsjusza. Czyli od ciekłego azotu do temperatury, w której topi się żelazo.

Prace nad udoskonaleniem wynalazku wciąż trwają. Już teraz naukowcy znajdują wiele zastosowań dla sztucznych mięśni. Technologia może zdziałać bardzo wiele dobrego (np. protezy), ale ciekawy jestem, kiedy ktoś wpadnie na pomysł zbudowania robota obdarzonego uczuciami i takimi mięśniami. Zwrot „siła miłości” nabierze nowego znaczenia.

Technika cały czas idzie do przodu i nic nie jesteśmy w stanie z tym zrobić. Niby to dobrze, bo wszystko staje się łatwiejsze, szybsze i w ogóle lepsze, ale mnie to trochę przeraża. Wracając jednak do tematu - już niedługo nasze operacje będą przeprowadzać roboty… pod okiem lekarza.

Żeby założyć przepływ omijający wieńcowy, czyli inaczej bajpas, konieczne jest chwilowe zatrzymanie pracy serca. Jak łatwo się domyśleć, wiąże się to z pewnym ryzykiem. Jednak nowy robot stworzony w Uniwersytecie Waseda w Japonii, jest w stanie założyć bajpas bez zatrzymywania serca.

Jest on dużo bardziej precyzyjny niż ręka lekarza i stąd taka możliwość. Jedynym problemem jest cena, która może się okazać zbyt duża, aby wykorzystywać urządzenie do większej ilości operacji.

Po raz pierwszy udało się wykonać dokładną replikę kości ludzkiego kciuka za pomocą drukarki 3D - informuje "New Scientist".

Rekonstrukcji dokonał szwajcarski zespół Christiana Weinanda ze szpitala Insel w Bernie. Dotychczas w razie utraty kciuka pacjentowi przeszczepiano w to miejsce duży palec nogi lub fragmenty kostne pobrane z innego miejsca.

Dzięki tej technologii chirurdzy mogliby zastępować zniszczone przez uraz bądź chorobę kości identycznymi kopiami, wykonanymi z wykorzystaniem własnych komórek pacjenta.

Aby wydrukować kość, najpierw trzeba mieć jej trójwymiarowy obraz - uzyskany na przykład dzięki tomografii komputerowej. Jeśli oryginalna kość się nie zachowała, można się posłużyć lustrzanym odbiciem kości drugiej kończyny. Następnie wprowadza się odpowiednie materiał do specjalnej drukarki, tworzącej warstwa po warstwie odwzorowanie kości z fosforanu trójwapniowego i kwasu polimlekowego. Powstaje porowate "rusztowanie", na którym mogą się osiedlać komórki typu CD 117, pobrane ze szpiku. Po obsadzeniu komórkami "wwydruki" są wprowadzane na 15 tygodni pod skórę myszy, gdzie zmieniają się w gotowe ludzkie kości.